Panama, 17 april 2014

Volgende maand kiest Panama een nieuwe president, een nieuw parlement en nieuwe burgemeesters.
Aan de tienduizenden verkiezinsvlaggen en -affiches in het land te zien is een mandaat de nodige investerigen waard.  Alle lantarenpalen in het hele land zijn beplakt, op elke bergtop staat wel een vlag, hele huizen zijn geschilderd in de kleuren van de verschillende partijen, alle auto's hebben wimpeltjes en veel mensen dragen speldjes van hun favoriete (of de meest vrijgevige) kandidaat.
Mijn voorkeur gaat uit naar Tio, die zijn louche bedoelingen schaamteloos benadrukt met zijn Hells Angelssnor, zijn Don Corleonehaarsnit, zijn gemene oogjes, zijn rattentandjes, zijn borsthaar en zijn (jaja!) halsketting.  Voor de duidelijkheid: hij voert geen campagne vanuit zijn cel in de gevangenis voor drugshandelaren maar gewoon vanuit het parlement.

Voor sommige kandidaten moet je bewondering opbrengen voor de doortatstendheid waarmee ze afrekenen met gebreken, zoals een uiterlijk als een wederopgestane regenworm:

Of een naam waarvoor je ouders toch het een en ander uit te leggen hebben:

Beby, die opkomt voor wat we gerust het Panamees Blok mogen noemen (zelfs hun slogan past: el pueblo primero - ruikt verdacht, he) noemt zichzelf op sommige posters "el Obama panameño"; hoe onbescheiden en blind kun je zijn.

En ook nonkel Franz doet mee, hij is de vriend van de wat zuurdere kiezer (die hij nooit zal verraden):

De president, die graag zou hebben dat zijn vrouw vicepresidente werd omdat hij zelf geen kandidaat meer mag zijn, loopt zich de benen uit het lijf om infrastructuurprojecten in te huldigen, zo net voor de verkiezingen.  Hij heeft de metro geopend en een nieuwe rondweg en een nieuwe luchthaven en nieuwe tunnels en nieuwe verkeerspleinen en nieuwe bushaltes.  Wat hij niet kan inhuldigen, zijn de nieuwe sluizen van het Kanaal - het hoogtepunt van zijn ambtstermijn en voorzien voor 2 dagen voor de verkiezingen.  Financiele onenigheid, technische problemen, stakingen, onbetrouwbare onderaannemers, slecht weer, warm weer, grondverzakkingen, overstromingen... Ze mogen blij zijn als alles in 2016 klaar is.  Ondertussen staan de nieuwe sluisdeuren in de weg - zowat het enige dat op tijd klaar was.

De Caribische kust van Panama is nogal woest.

 Invallers moesten dus gebruik maken van de rivieren om door te dringen tot het binnenland.
De belangrijkste is de Chagres, die tot vlakbij Panama Stad loopt en de ideale route is voor iedereen die naar de Stille Oceaan wil gaan.  Daarom bouwden de Spanjaarden een groot fort aan de monding van de rivier om zeerovers en ander gespuis buiten deur te houden.

Aan de andere kant mondt de Chagres uit in het Kanaal.  Een heel stuk vrediger.

Aan de Atlantische toegang van het Kanaal ligt Colon.  Eerder Kingston dan Panama: mulatten, reggea, joints, krotten,  geweld.  Maar wel steeds met de glimlach.

De prioriteiten van de mensen zijn duidelijk: vanuit hun krot kunnen ze toch lekker Barcelona en Real Madrid rechtstreeks zien spelen. Leve de satellietschotel! Die ruiten of dat toilet kunnen wel wachten.

Je kunt van Panama naar Colon met de trein, bijna 77 kilometer van oceaan tot oceaan.  De spoorlijn werd in de jaren 1850 aangelegd om goudzoekers van de Amerikaanse westkust naar Californie te brengen.  Hij was cruciaal voor de bouw van het Kanaal in een gebied waar voor de rest geen wegen liggen.  Nu rijdt hij 's morgens naar Colon en komt hij 's avonds weer terug. Overdag is het spoor voor goederenvervoer. 

In een rijtuig met panoramisch dak rijd je door het oerwoud en is het alsof je over het water van de vele rivieren en meren die het Kanaal voeden, glijdt.  Panama zoals je het anders niet ziet.

Een tijdje geleden waren we in het nationaal park van Chiriqui.  Om bootje te varen en te snorkelen en te genieten van zonsondergangen in de mangrove.

En wie het breed heeft, laat het natuurlijk ook graag zo hangen.

Er wonen in Panama veel Chinezen.  Die hebben winkeltjes en restaurants. En ze hebben vliegerfestivals, waaraan wij natuurlijk graag deelnemen.  Al doet de ene dat met wat meer succes en plezier dan de ander.

Als je een beetje uitkijkt, zie in de omgeving van ons huis een hele hoop dieren. Meestal zelfs vanop ons terras.

Leguanen:

Luiaards;

Roodnektamarins;

Opossums:

Wasbeertjes:

Slangen:

Helmspechten:

We hebben 2 poesjes uit het asiel: Pipa en Mia.  Vol wormen en schimmel.  Ze hebben al een beschermer gevonden.

Lief, he.  Maar als we even niet kijken, zijn het al meteen vuile manieren.  Die tropen toch.

Tenslotte: ze hebben het misschien niet zo getroffen met hun vader maar gelukkig hebben ze elkaar nog. Kings of the world.

En met deze vrolijke gedachte laat ik u.  Moge u alle paaseieren vinden.

Panama, 30 november 2013

Het gaat allemaal snel.  Bijna Sinterklaas.  Ook in Panama kwam hij aan, in een echte boot nog wel, door het Kanaal.

Aan de onnozele discussie over de kleur van de Pieten doen we hier niet mee: ze zijn zwart, zoals het hoort.  Met een paar bleke vegen over hun gezicht: toneelschmink blijkt toch niet zo geschikt voor dit tropenklimaat.  De Goedheiligman was een beetje verfrommeld van de lange tocht over de Atlantische Oeaan maar hij stapte kwiek aan wal om de luid zingende kindertjes en de verbaasde Panamese voorbijgangers te begroeten.  Zijn baard was een beetje voddig maar dat viel niet zo op, de kindertjes waren te druk met zingen en de Panamezen met zich afvragen wat dat voor vreemd gebruik is, dat gek uitgedoste en raar dansende geschminkte Europeanen onbekende omstanders zomaar pepernoten in de mond duwen.

Terwijl de omstanders gruwend resten peprnoten uitspuwden, werden werden Sint, Pieten en kindertjes met een bus naar een zaal gevoerd voor het traditionele geven van tekeningen, zingen van liedjes, stellen van verwarrende vragen en geven van schuwe antwoorden.  Ondertussen stortten de volwassenen zich als waanzinnigen op het buffet, dat binnen de vijf minuten leeggevreten was.
Het feest dat volgde werd verzorgd door Panamazen en dat was eraan te merken ook: de muziek was ondraaglijk luid en meteen nadat we onze cadeautjes in handen hadden, ontvluchtten wij dan ookhet pijnlijke lawaai. Volgend jaar komt de Sint maar naar ons toe, ik ben nogal gesteld op mijn gehoor.

Al sinds augustus kun je kerstversiering kopen.  Hulstkransen, met sneeuw bedekte stalletjes, ijssterren, herdertjes die dik zijn ingepakt zodat ze comfortabel bij nachte kunnen liggen, ezeltjes met wintervacht.  Je zou denken dat ze hier allemaal een tropische draai aan zouden geven met miniatuur-prieeltjes vol koningen in zwembroek en lama's en kolibries  maar dat is niet zo: je waant je in Scandinavie als je de snuisterijen ziet. En daarbij die misselijk makende kerstmuzak, dan nog liever de hele dag reggea.
Ook de poort van onze condo moet eraan geloven:

En voor het kantoor van de Soaciale Zekerheid om de hoek staat een larger-than-life kersttafereel:

November is de maand van de feesten: onafhankelijk van Colombia, onafhankelijkheid van Spanje, Feest van de Vlag, Moederdag.  Geen volledige werkweken meer en dat blijft zo tot volgend jaar.  Plezierig, hoor.  En al die feesten worden gevierd met patriottisch getrommel en gemarcheer.  De deelnemers zien er ernstig uit:

Traditioneel:

Guitig:

Klein:

Of ronduit sinister:

Maar nooit vrolijk.  Je vraagt je af wat ze precies vieren.

In het centrum van Panama ligt een hoogland, waar mensen verkoeling zoeken.  Het landschap is een regenwoudversie van Schotland.

Allemaal mooi maar niet echt koel.  Daarvoorvoor moet je bij de lokale waterval zijn.  Alsof je wordt afgespoten met een hogedrukspuit; ik vermoedde Sarkozy ergens boven op de heuvel.

Je wordt er wel schoon van.


Aan de Caribische kust van Panama ligt de San Blasarchipel in het autonoom gebied van de Acuna's, een idianenvolk.  Door de klimaatsverandering verdwijnen hun eilanden een voor een onder de zeespiegel en worden hun nederzettingen steeds overbevolkter.  Over 25 jaar zullen ze allemaal op het vasteland wonen.

 Je komt er met een klein vliegtuigje dat landt op een klein vliegveldje.

De terminal kan een beetje onderhoud gebruiken maar de bemanning van de verkeerstoren is uiterst professioneel.

De Acuna's leven van de zee en zijn voortdurend onderweg in hun traditionele bootjes. Een tijdloos gezicht.

Wij verbleven op een van de eilanden, in een paalhutje.

De Acunavrouwen dragen nog steeds hun traditionele kleren en juwelen, de mannen lopen zoals overal in de 3de wereld in onze afgedragen lompen.

En zo leven wij hier naar kerstmis toe.  Het is allemaal nog niet zo slecht.

Als toetje nog een mooie vogel: de halsbandarrasari.  Kijk er maar eens goed naar.